بسم الله الرحمن الرحیم
اثبات معاد از طریق فطرت
با دقّت در تمایلات باطنی انسانها، این حقیقت به خوبی روشن میشود که همه انسانها فطرتاً طالب یک زندگی سالم، توام با عیش و سرور، امنیت، آسایش، آرامش، با صفا و صممیت، با محبت همیشگی و بدون زوال، وسیع (از جهت کمی و کیفی)، جاودانه و ابدی هستند در حالی که چنین زندگی در این دنیا وجود ندارد. انسانها، فطرتاً تشنه و عاشق حیات جاوید هستند و از مرگ و فنا بیزار میباشند و شدیدا با عوامل مرگ و نابودی مبارزه میکنند و دست به دامن هر عاملی در راه ابقاء حیات و بقاء خود میزنند. تقاضای خلود و ابدیت خواهی در انسانها، کاشف از معادخواهی است یعنی انسان به طور فطری خواهان وجود یک زندگی ابدی و حیات جاودانه و همیشگی است که در آنجا همه چیز دارای خلود و همیشگی باشند. واژه خلود و مشتقات آن که حدود هشتاد نوبت در قرآن کریم به کار رفته، دلیل بر این مدعاست که خداوند متعال این حالت بینهایتخواهی را که در ذات انسان قرار داده و این حقیقت انسان که همان روح و جان اوست جاویداست چرا که طبق آیات قرآن منشأ روح انسان از نفخه الهی میباشد. فلذا خداوند زندگی جاویدی در یک عالم وسیعی برای انسان خلق فرموده است که در آنجا برای مؤمنین همه خواستههای درونی آماده شده، سلامتی، صفا، همه زیباییها آن هم همیشگی است.
إِلاَّ قیلاً سَلاماً سَلاماً.
تنها چیزی که میشنوند سلام است، سلام. (سوره واقعه/ ۲۶)
وَ ماءٍ مَسْکُوبٍ... لا مَقْطُوعَةٍ وَ لا مَمْنُوعَةٍ.
در کنار آبشارها... که هرگز قطع و ممنوع نمیباشد. (سوره واقعه / ۳۱و۳۳)